Minderjarigen en gokspelletjes: welke wettelijke middelen hebben ouders en opvoeders als er inbreuken worden vastgesteld?

In ons land kunnen minderjarigen niet deelnemen aan weddenschappen, loterijen en kansspelen. Niet in cafés, niet op straat, niet op televisie, niet via de mobiele telefoon, ...

En natuurlijk ook niet op het internet. In België is het trouwens wettelijk verboden om loterijen en kansspelen op het internet uit te baten. Beschermt dat de potentiële speler tegen de risico's van online gokken en spelen? Neen, onze wetten kunnen geen stokje steken voor de virtuele realiteit van het internet, dat nu eenmaal de landsgrenzen ver overschrijdt. Als een land een vergunning aan een goksite geeft, kan die site de hele wereld zijn spelen aanbieden. Meerderjarigen kunnen dus wel gokken of spelen op een van de vele buitenlandse sites, die geregistreerd zijn in landen waar kansspelen op het internet zijn toegestaan (ze riskeren geen wettelijke sanctie). Minderjarigen kunnen dat in principe niet.

Uit eigen en buitenlands onderzoek blijkt dat steeds meer minderjarigen zich inlaten met kansspelen, zowel offline als online. In 2006 bleek bij een mystery shopping van het OIVO ook dat de producten van de nationale loterij in meer dan 80% van de verkooppunten gewoon aan minderjarigen verkocht werden, ondanks het wettelijke verbod. Op het internet zijn loterijen, kansspelen en weddenschappen ondertussen big business geworden. De populariteit van pokerspellen op het internet neemt sterk toe bij de groep van jonge consumenten (poker wordt ondertussen door bijna alle Europese kansspeltoezichthouders als een kansspel beschouwd). En de pokerindustrie doet er weinig of niets aan om jongeren van betaalde goksites te weren.

Volgens sommige specialisten bestaat het risico dat een deel van de jonge spelers de komende jaren een heus verslavingsprobleem ontwikkelt. Omdat precies zij de grootste en handigste internetgebruikers zijn. En omdat ze gemakkelijk toegang krijgen tot betalende online goksites, o.a. omdat de leeftijd niet efficiënt wordt gecontroleerd en omdat eenvoudige betaalmiddelen volstaan. Dat past in een ontwikkeling die de consumentenorganisaties aandachtig volgen: jongeren krijgen steeds meer de mogelijkheid om op een eenvoudige manier financiële transacties verrichten (betalen via gsm, betalen op het internet met gewone bankkaart,...). Natuurlijk gelden de algemene risico's van gokken en spelen online ook voor deze leeftijdsgroep: het internet is dag en nacht beschikbaar, de sociale controle valt weg, het is anoniem,...

Wat kunt u als ouder doen als u wettelijke inbreuken vaststelt? Bvb. als u merkt dat uw minderjarige zoon of dochter deelneemt aan weddenschappen, loterijen, kansspelen,...? Of als u een Belgische site ontdekt die loterijen, kansspelen e.d. aanbiedt?

* U kunt een schriftelijke klacht indienen bij de Kansspelcommissie:

Kansspelcommissie - Dienst Controle
Kantersteen 47
1000 Brussel

Of u kunt dit doen via www.gamingcommission.fgov.be of rechtstreeks via christian.rapaille@just.fgov.be (met vermelding probleem, bvb. online gokken). Een pv zal nadien worden opgemaakt en overgemaakt aan het parket.

Op bovenvermeld adres kunt u natuurlijk ook terecht voor meer informatie.

U kunt ook klacht indienen bij de plaatselijke politie.

Op de website van de Kansspelcommissie vindt u ook een folder met meer info over gokken en gokverslaving: http://www.gamingcommission.fgov.be/website/NL/webFolders/folder/folder_NL.pdf

* Gokspelletjes via SMS zijn voor minderjarigen verboden terrein. Maar het is ook nuttig om te weten dat de consument (in principe) nog op een andere manier beschermd wordt als hij deelneemt aan spelletjes die via de mobiele telefoon gespeeld worden (bvb. hij wordt gewezen op de hoge kostprijs ervan). In juni 2004 ondertekenden de Belgische telefonieoperators de richtlijnen GOF (GSM Operators' Forum) over de diensten SMS, MMS, LBS. Met daarin o.a. regels voor de leveranciers die spelletjes via SMS organiseren. Zo moeten zij de speelsessies onderbreken na een deelname voor 15€ in totaal en aan de consument nadrukkelijk vragen of hij het spel wil voortzetten (artikel C2). De consumentenorganisaties stellen jammer genoeg vast dat deze vorm(en) van zelfregulering niet altijd de gewenste resultaten opleveren. Zo werd nog geen enkele geval genoteerd waarbij consumenten de voorziene vraag ook gekregen hebben.

Daarom moet de wetgever ingrijpen en een betere bescherming waarborgen telkens als de zelfregulering faalt of tekortschiet. Aarzel dus niet om klacht in te dienen bij de ombudsdienst van de telecommunicatie: klachten@ombudsmantelecom.be. Lees er meer over op www.ombudsmantelecom.be.